HZ. NUH ALEYHİSSELÂM’IN HAYATINDAN ALINACAK HİKMETLİ DERSLER

Kur’ân-ı Kerîm, Sahih Sünnet ve Risale-i Nur Perspektifinden

Hz. Nuh aleyhisselâmın kıssası yalnızca geçmişte yaşanmış büyük bir tufanın hikâyesi değildir. İman ile inkârın, sabır ile ümitsizliğin, tebliğ ile inatçılığın, Allah’a teslimiyet ile dünyevî sebeplere güvenmenin karşı karşıya geldiği büyük bir insanlık dersidir.

Kur’ân-ı Kerîm’de Hz. Nuh’un hayatına geniş yer verilmiş, hatta Nûh Suresi bütünüyle onun tebliğ mücadelesinin temel esaslarını anlatmıştır.

Hz. Nuh’un hayatından çıkan en büyük derslerden biri şudur:

Bir müminin vazifesi neticeyi meydana getirmek değil, Allah’ın emrettiği şekilde doğru yolda çalışmaktır. Hidayeti veren Allah’tır.

Bu hakikat, Risale-i Nur’da sıkça vurgulanan “vazife-i İlâhiyeye karışmamak, kendi vazifesini yapmak” ölçüsüyle de son derece uyumludur.

1. HZ. NUH ALEYHİSSELÂM KİMDİR?

Hz. Nuh aleyhisselâm, Kur’ân’da adı çokça geçen büyük peygamberlerden biridir.

Kur’ân onu Allah’ın seçtiği kullar arasında zikreder:

“Şüphesiz Allah, Âdem’i, Nuh’u, İbrahim ailesini ve İmrân ailesini âlemlere üstün kıldı.”

(Âl-i İmrân, 3/33)

Hz. Nuh, özellikle şirk ve putperestliğin toplumda yaygınlaştığı bir dönemde insanları yeniden tevhide, yani yalnız Allah’a kulluğa çağırmıştır.

Kur’ân şöyle bildirir:

“Andolsun, Nuh’u kavmine gönderdik. Dedi ki: ‘Ey kavmim! Allah’a kulluk edin. Sizin O’ndan başka hiçbir ilâhınız yoktur.’”

(A‘râf, 7/59)

Onun mücadelesinin merkezinde şu hakikat vardır:

Lâ ilâhe illallah — Allah’tan başka ilâh yoktur.

Dolayısıyla Hz. Nuh kıssasının özü tufandan önce tevhiddir.

2. PUTPERESTLİĞİN ORTAYA ÇIKIŞI

Kur’ân, Hz. Nuh’un kavminin bazı putlarının isimlerini de bildirir:

“Dediler ki: ‘Sakın ilâhlarınızı bırakmayın. Hele Vedd’den, Süvâ’dan, Yeğûs’tan, Yeûk’tan ve Nesr’den asla vazgeçmeyin!’”

(Nûh, 71/23)

Sahih hadis kaynaklarında İbn Abbas’tan nakledilen açıklamaya göre bunlar başlangıçta toplumdaki bazı salih kişilerin isimleriydi. Onların ölümünden sonra hatıralarını yaşatmak amacıyla tasvirleri yapıldı; nesiller geçtikçe bu hatıra putlaştırıldı ve sonunda ibadet konusu hâline geldi.

Burada çok önemli bir ders vardır:

Şirk her zaman açıkça “Allah’ı inkâr etmekle” başlamayabilir.

Bazen aşırı yüceltme, kutsallaştırma ve Allah’a ait özellikleri mahlûklara verme yoluyla gelişebilir.

Mümin insan peygamberleri, âlimleri ve salih kulları sever; fakat kulluğu yalnız Allah’a tahsis eder.

3. HZ. NUH’UN TEMEL DAVETİ: ALLAH’A KULLUK

Hz. Nuh’un mesajı son derece açıktı:

“Ey kavmim! Allah’a kulluk edin. Sizin O’ndan başka ilâhınız yoktur.”

(Hûd, 11/26)

Bu, bütün peygamberlerin ortak mesajıdır.

İnsan;

• malın,

• makamın,

• şöhretin,

• nefsinin,

• insanların,

• modanın,

• ideolojilerin

kulu hâline gelmemelidir.

İnsan yalnız Allah’ın kuludur.

Risale-i Nur’un iman anlayışında da insanın gerçek hürriyeti Allah’a kulluktadır. Çünkü insan Allah’a kul olmazsa sayısız korkunun, arzunun, insanın ve sebebin manevî kölesi hâline gelebilir.

4. 950 YILLIK SABIR DERSİ

Hz. Nuh’un hayatındaki en çarpıcı ifadelerden biri Ankebût Suresi’ndedir:

“Andolsun, Nuh’u kavmine gönderdik. O, onların arasında bin yıldan elli yıl eksik kaldı.”

(Ankebût, 29/14)

Yani Kur’ân’ın açık ifadesiyle Hz. Nuh kavmi arasında 950 yıl kaldı.

Bu süre bize olağanüstü bir sabır örneği gösterir.

Düşünelim:

Bir insan bir kişiye birkaç defa nasihat eder, dinlenmeyince yorulabilir.

Bir öğretmen öğrencisinden sonuç alamayınca üzülebilir.

Bir anne veya baba çocuğuna defalarca söylediği hâlde değişiklik göremeyince ümitsizliğe kapılabilir.

Hz. Nuh ise yıllarca değil, asırlara yayılan bir tebliğ mücadelesi yürüttü.

Büyük ders:

Başarı, yalnızca insanların seni dinlemesi değildir; Allah’ın verdiği vazifede sadık kalabilmektir.

5. TEBLİĞDE TEK BİR YÖNTEM KULLANMADI

Hz. Nuh şöyle anlatır:

“Rabbim! Gerçekten ben kavmimi gece gündüz davet ettim.”

(Nûh, 71/5)

Ardından:

“Sonra gerçekten ben onları açıkça davet ettim.”

“Sonra onlara açıkça söyledim, gizli gizli de konuştum.”

(Nûh, 71/8-9)

Burada muhteşem bir tebliğ yöntemi vardır.

Hz. Nuh;

gece çağırdı, gündüz çağırdı, açıkça anlattı, özel olarak anlattı.

Demek ki hakikati anlatırken insanların durumlarına göre uygun yöntem kullanılabilir.

Bazı insan topluluk içerisinde yapılan konuşmadan etkilenir.

Bazısı özel konuşmayı tercih eder.

Bazısı delil ister.

Bazısı güzel ahlâktan etkilenir.

Bazısı uzun zamanda hakikati kabul eder.

Ders:

Hakikat değişmez; fakat hakikati anlatmanın yöntemi muhataba göre değişebilir.

6. İNSANLARIN HAKİKATTEN KAÇIŞI

Hz. Nuh şöyle şikâyet eder:

“Ben onları bağışlaman için her davet ettiğimde parmaklarını kulaklarına tıkadılar, elbiselerine büründüler, direttiler ve büyük bir kibir gösterdiler.”

(Nûh, 71/7)

Bu ayette hakikate karşı insanın dört tavrı görülür:

Duymamak → Görmemek → İnat etmek → Kibirlenmek.

İnsan bazen bir hakikati delil olmadığı için değil, kabul etmek istemediği için reddedebilir.

Bu nedenle iman meselesinde yalnız akıl değil, kalp ve irade de önemlidir.

7. KİBİR HAKİKATİN ÖNÜNDE BÜYÜK BİR ENGELDİR

Hz. Nuh’a karşı çıkanların önemli bir kısmı toplumun ileri gelenleriydi.

Onlar Hz. Nuh’un etrafındaki fakir ve zayıf insanları küçümsüyorlardı:

“Sana, bizim en aşağı tabakamızdan olanların düşünmeden uyduklarını görüyoruz.”

(Hûd, 11/27)

Bu tavır tarih boyunca tekrar etmiştir.

İnsan;

“Ben daha zenginim.”

“Ben daha eğitimliyim.”

“Ben daha güçlüyüm.”

“Benim makamım daha yüksek.”

diyerek hakikati küçümseyebilir.

Oysa Allah katındaki değer ölçüsü servet veya makam değildir.

Kur’ân’ın genel ölçüsü:

“Allah katında en değerli olanınız, O’na karşı gelmekten en çok sakınanınızdır.”

(Hucurât, 49/13)

8. İSTİĞFARIN DÜNYEVÎ VE UHREVÎ BEREKETİ

Hz. Nuh kavmine şöyle der:

“Rabbinizden bağışlanma dileyin; çünkü O çok bağışlayıcıdır.”

Ardından:

“Üzerinize gökten bol bol yağmur göndersin.”

“Sizi mallarla ve oğullarla desteklesin, sizin için bahçeler var etsin ve sizin için ırmaklar meydana getirsin.”

(Nûh, 71/10-12)

Burada istiğfarın yalnız ahiret için değil, dünya hayatındaki bereketlerle de bağlantısı gösterilmektedir.

Fakat bunu:

“Şu kadar istiğfar edersem kesin şu kadar para kazanırım.”

şeklinde mekanik bir formüle dönüştürmek doğru değildir.

Asıl istiğfar:

Günahı fark etmek + pişman olmak + Allah’a yönelmek + günahı terk etmeye çalışmak + Allah’tan bağışlanma dilemektir.

9. KÂİNATA BAKARAK ALLAH’I TANIMA

Hz. Nuh kavmine gökleri ve yaratılışı gösterir:

“Görmediniz mi Allah yedi göğü tabaka tabaka nasıl yaratmıştır?”

“Onların içinde Ay’ı bir nur, Güneş’i de bir kandil yapmıştır.”

(Nûh, 71/15-16)

Ardından insanın yaratılışına dikkat çeker.

Buradaki yöntem Risale-i Nur’un sık kullandığı kâinattan Allah’ın isim ve sıfatlarına ulaşma yöntemine çok yakındır.

Bir eser varsa ustasını düşündürür.

Bir kitap varsa yazarını gösterir.

Bir sanat varsa sanatkârını bildirir.

Öyleyse:

Kâinat kitabı da kendi kendine meydana gelmiş anlamsız bir yığın değil; Allah’ın kudretini, ilmini, hikmetini ve rahmetini gösteren büyük bir tefekkür kitabıdır.

Risale-i Nur’un tabiriyle kâinattaki varlıklar “mânâ-yı harfî” ile okunmalıdır; yani yalnız kendileri hesabına değil, onları yaratan Allah’ı gösteren işaretler olarak değerlendirilmelidir.

10. GEMİYİ YAPMA EMRİ

Allah Hz. Nuh’a vahyetti:

“Gözetimimiz altında ve vahyimiz doğrultusunda gemiyi yap.”

(Hûd, 11/37)

Burada çok önemli bir tevekkül dersi vardır.

Allah dileseydi Hz. Nuh’u hiçbir gemiye ihtiyaç bırakmadan kurtarabilirdi.

Fakat ona:

“Gemiyi yap.”

buyurdu.

Demek ki tevekkül:

Tedbiri terk etmek değildir.

Gerçek tevekkül:

Sebebe başvurmak, fakat neticeyi Allah’tan bilmektir.

Hasta doktora gider fakat şifayı Allah’tan bilir.

Çiftçi tarlayı sürer fakat mahsulü Allah’tan bilir.

Öğrenci çalışır fakat başarıyı Allah’ın ihsanı bilir.

İnsan geçimini kazanmak için çalışır fakat rızkın hakiki sahibinin Allah olduğunu bilir.

11. İNSANLAR GEMİYLE ALAY EDİYORDU

Kur’ân bildirir:

“Gemiyi yapıyordu. Kavminin ileri gelenleri yanından her geçtiklerinde onunla alay ediyorlardı.”

(Hûd, 11/38)

Hz. Nuh buna rağmen gemiyi yapmaya devam etti.

Büyük ders:

İnsanların alay etmesi hakikati batıl hâle getirmez.

Bugün de bir insan;

namaz kıldığı,

haramdan kaçındığı,

iffetini koruduğu,

dürüst davrandığı,

faizden sakındığı,

Allah’ın emirlerine uymaya çalıştığı

için küçümsenebilir.

Mümin ölçüsünü insanların alkışından değil, Allah’ın rızasından almaya çalışmalıdır.

12. TUFANIN BAŞLAMASI

Allah’ın emri geldiğinde tufan başladı.

Kur’ân şöyle tasvir eder:

“Biz de göğün kapılarını boşanan bir su ile açtık.”

“Yeryüzünü de kaynaklar hâlinde fışkırttık. Derken sular takdir edilmiş bir iş için birleşti.”

(Kamer, 54/11-12)

Hz. Nuh ve beraberindeki müminler gemiye bindiler.

Kur’ân:

“Gemi onları dağlar gibi dalgalar arasında götürüyordu.”

(Hûd, 11/42)

buyurur.

Bu sahne insanın kendi aczini anlaması bakımından çok düşündürücüdür.

İnsan teknolojisine, servetine ve gücüne güvenebilir.

Fakat tabiatın büyük hadiseleri karşısında ne kadar zayıf olduğunu zaman zaman görür.

Risale-i Nur’un üzerinde durduğu acz ve fakr hakikati burada açıkça görülmektedir.

İnsan sonsuz ihtiyaç sahibidir fakat kudreti sınırlıdır.

Bu durum insanı:

Kadir-i Mutlak olan Allah’a yöneltmelidir.

13. HZ. NUH’UN OĞLU VE EN ACI İMTİHAN

Tufanın en ibretli hadiselerinden biri Hz. Nuh’un oğluyla yaşadığı konuşmadır.

Hz. Nuh oğluna seslendi:

“Yavrucuğum! Bizimle beraber bin, kâfirlerle beraber olma!”

(Hûd, 11/42)

Oğlu ise:

“Beni sudan koruyacak bir dağa sığınacağım.”

dedi.

Hz. Nuh:

“Bugün Allah’ın emrinden, merhamet ettiğinden başkasını koruyacak hiçbir şey yoktur.”

dedi.

Sonra:

“Aralarına dalga girdi, o da boğulanlardan oldu.”

(Hûd, 11/43)

14. “BEN DAĞA SIĞINIRIM” ZİHNİYETİ

Hz. Nuh’un oğlunun:

“Bir dağa sığınacağım.”

sözü yalnız tarihî bir cümle değildir.

İnsan bugün de manen şöyle diyebilir:

“Param beni kurtarır.”

“Makamım beni kurtarır.”

“Bilim her problemi çözer.”

“Gücüm bana yeter.”

“Kimseye ihtiyacım yok.”

İslam sebepleri reddetmez. Bilakis ilim öğrenmeyi, çalışmayı ve tedbir almayı teşvik eder.

Fakat sebepleri ilahlaştırmayı reddeder.

Dağ da Allah’ın yaratmasıdır.

Gemi de Allah’ın yaratmasıdır.

Su da Allah’ın yaratmasıdır.

Kurtuluş da Allah’ın izniyledir.

15. PEYGAMBER OĞLU OLMAK BİLE KURTULUŞ GARANTİSİ DEĞİLDİR

Hz. Nuh Rabbine oğlunu sorduğunda Allah şöyle buyurdu:

“Ey Nuh! O senin ailenden değildir. Çünkü onun yaptığı salih olmayan bir iştir.”

(Hûd, 11/46)

Buradaki maksat biyolojik nesebi inkâr etmek değildir. Ayetin bağlamında kurtuluş vaadine dâhil olan iman ailesi açısından değerlendirme vardır.

Bu son derece önemli bir derstir:

Allah katında kurtuluş soyla değil, iman ve kullukla ilgilidir.

Bir insanın babasının âlim olması onu otomatik olarak salih yapmaz.

Peygamber ailesinden olmak bile imansızlık hâlinde kurtuluş garantisi değildir.

16. HZ. NUH’UN HANIMI DA İMAN ETMEMİŞTİ

Kur’ân başka bir yerde Hz. Nuh’un hanımını da ibret olarak zikreder:

“Allah, inkâr edenlere Nuh’un karısı ile Lût’un karısını örnek verdi.”

(Tahrîm, 66/10)

Buradaki “ihanet”, sahih tefsir geleneğinde ahlâksızlık veya zina şeklinde anlaşılmaz; dinde ve iman konusunda peygamberlerine karşı çıkmaları anlamındadır.

Böylece çok önemli bir hakikat ortaya çıkar:

Hidayet zorla verilemez.

Peygamber aynı evde yaşadığı insanın bile kalbine imanı zorla koyamaz.

Çünkü:

Hidayetin hakiki sahibi Allah’tır.

17. ANNE-BABA İÇİN ÇOK BÜYÜK BİR DERS

Hz. Nuh oğlunun kurtulmasını istedi.

Bu bize anne-babaların çocuklarının yalnız:

okulunu, mesleğini, parasını, evini, geleceğini

değil;

imanını, ahlâkını, namazını ve ahiretini

de düşünmesi gerektiğini hatırlatır.

Çocuğuna yalnız dünya hayatını hazırlayıp ahiretini unutan ebeveyn büyük bir eksiklik bırakmış olur.

Çünkü dünya hayatı sınırlıdır.

Ahiret ise ebedîdir.

18. HİDAYETİ VEREN ALLAH’TIR

Hz. Nuh yüzlerce yıl tebliğ etti.

Fakat Kur’ân:

“Onunla beraber ancak pek az kimse iman etmişti.”

(Hûd, 11/40)

buyurur.

Bu bize çok önemli bir ölçü öğretir.

Bir peygamberin değeri kendisine kaç kişinin iman ettiğiyle ölçülemez.

Çünkü onun vazifesi:

Tebliğ etmektir.

Hidayet ise Allah’ın elindedir.

Aynı şekilde anne-baba çocuğuna güzel örnek olur, öğretir, dua eder ve nasihat eder.

Fakat kalbe imanı yerleştiren Allah’tır.

19. RİSALE-İ NUR’UN “VAZİFE” ÖLÇÜSÜYLE HZ. NUH

Risale-i Nur’da önemli bir hizmet ölçüsü vardır:

İnsan kendi vazifesini yapmalı, neticeyi Allah’a bırakmalıdır.

Hz. Nuh bunun peygamberler tarihindeki en güçlü örneklerinden biridir.

950 yıllık tebliğ karşılığında az sayıda insan iman etmiş olabilir.

Fakat Hz. Nuh:

Vazifesinde başarılıdır.

Çünkü başarı rakam değildir.

Başarı Allah’ın emrine sadakattir.

Bu anlayış insanı iki büyük hastalıktan korur:

Ümitsizlikten ve gururdan.

Netice az olduğunda:

“Ben başarısızım.”

demez.

Netice büyük olduğunda:

“Ben yaptım.”

demez.

Şöyle düşünür:

“Ben vazifemi yaptım; netice Allah’ın takdiridir.”

20. GEMİ MANEVÎ BİR TEMSİL OLARAK NASIL OKUNABİLİR?

Tarihî olarak Nuh’un gemisi gerçek bir kurtuluş vasıtasıdır.

Bunun yanında kıssadan manevî bir temsil de çıkarılabilir.

Tufan

Günahları, fitneleri, inkâr cereyanlarını ve insanı Allah’tan uzaklaştıran akımları hatırlatabilir.

Gemi

İmanı, Kur’ân’a bağlılığı, peygamberlerin yolunu ve Allah’ın emirlerine itaati düşündürebilir.

Dağ

İnsanın kendi gücüne ve dünyevî sebeplere aşırı güvenmesini temsil edebilir.

Gemiye binmek

Allah’ın gösterdiği kurtuluş yoluna teslim olmayı hatırlatabilir.

Ancak bu benzetmeler ayetlerin doğrudan tefsiri değil, kıssadan çıkarılabilecek manevî derslerdir.

21. “BİSMİLLÂHİ MECRÂH VE MÜRSÂH”

Hz. Nuh gemiye binerken şöyle dedi:

“Binin ona! Onun yüzüp gitmesi de durması da Allah’ın adıyladır. Şüphesiz Rabbim çok bağışlayıcı, çok merhametlidir.”

(Hûd, 11/41)

Ne muhteşem bir teslimiyet!

Gemi var.

Tedbir alınmış.

Hazırlık yapılmış.

Fakat Hz. Nuh:

“Bu gemi bizi kurtaracak.”

demiyor.

“Onun yüzmesi de durması da Allah’ın adıyladır.”

diyor.

İşte sebepler ile tevekkül arasındaki denge budur.

22. BESMELE VE RİSALE-İ NUR PERSPEKTİFİ

Risale-i Nur’un Birinci Söz’ünde Besmele insanın Allah hesabına hareket etmesinin büyük bir anahtarı olarak anlatılır.

Hz. Nuh’un gemisindeki:

“Bismillâhi mecrâhâ ve mürsâhâ”

ifadesi de insanın yolculuğunu Allah’ın adıyla yapmasını öğretir.

Aslında insanın bütün dünya hayatı bir yolculuktur.

Doğum limanından çıkarız.

Çocukluk, gençlik, yetişkinlik ve ihtiyarlık denizlerinden geçeriz.

Sonunda ölüm sahiline ulaşırız.

Bu yolculukta mümin:

Allah’ın adıyla yaşar, Allah’a dayanır ve Allah’a döneceğini bilir.

23. TUFANIN SONU

Allah buyurdu:

“Ey yeryüzü! Suyunu yut! Ey gök! Sen de suyunu tut!”

Ardından:

“Su çekildi, hüküm yerine getirildi ve gemi Cûdî üzerine oturdu.”

(Hûd, 11/44)

Bu ayet Allah’ın kâinat üzerindeki mutlak hâkimiyetini gösterir.

Tufanı başlatan sebepler kendi başlarına hareket etmediği gibi, tufanın sona ermesi de tesadüf değildir.

Risale-i Nur perspektifiyle bakıldığında tabiat kanunları bağımsız yaratıcı güçler değil, Allah’ın kudretinin kâinatta düzenli şekilde tecelli etmesinin isimleridir.

24. TUFAN EVRENSEL MİYDİ, BÖLGESEL MİYDİ?

Kur’ân’ın temel maksadı tufanın jeolojik sınırlarını öğretmek değil, imanî ve ahlâkî derslerini bildirmektir.

İslam âlimleri arasında tufanın bütün yeryüzünü kapladığını savunan yorumlar bulunduğu gibi, Hz. Nuh’un kavminin yaşadığı bölgeyi kapsayan büyük bir tufan olduğu yönünde değerlendirmeler de yapılmıştır.

Kur’ân’ın kesin olarak bildirdiği temel hakikat şudur:

Hz. Nuh’un kavmi inkâr ve zulümleri sebebiyle tufanla cezalandırılmış, Hz. Nuh ve beraberindeki müminler Allah’ın emriyle kurtarılmıştır.

Kur’ân’ın kesin ifade etmediği ayrıntıları iman esası hâline getirmemek daha ihtiyatlıdır.

25. HZ. NUH’UN DUASI

Hz. Nuh’un Kur’ân’da geçen güzel dualarından biri şöyledir:

“Rabbim! Beni, anne-babamı, mümin olarak evime gireni, mümin erkekleri ve mümin kadınları bağışla.”

(Nûh, 71/28)

Bu dua bize yalnız kendimiz için değil;

anne-babamız, ailemiz ve bütün müminler için

dua etmeyi öğretmektedir.

26. HZ. NUH’UN HAYATINDAN 15 BÜYÜK HİKMET

Hz. Nuh’un hayatını bugünkü hayatımıza taşıdığımızda şu temel dersler ortaya çıkar:

1. Tevhid hayatın merkezidir. İnsan yalnız Allah’a kulluk etmelidir.

2. Sabır, netice geciktiğinde vazgeçmemektir. Hz. Nuh’un uzun tebliğ hayatı bunun büyük örneğidir.

3. Hidayet Allah’tandır. İnsan anlatır fakat kalpleri zorla değiştiremez.

4. Tebliğde yöntem çeşitliliği vardır. Gece-gündüz, gizli-açık farklı yollar denenebilir.

5. Kibir insanı hakikatten uzaklaştırabilir.

6. Fakirlik Allah katında değersizlik değildir.

7. İstiğfar hayatın büyük manevî anahtarlarındandır.

8. Kâinat Allah’ı tanıtan büyük bir tefekkür kitabıdır.

9. Tevekkül sebepleri terk etmek değildir. Hz. Nuh gemiyi yaptı.

10. Sebepler kurtarıcı değildir. Hz. Nuh’un oğlu dağa güvenmişti.

11. İnsanların alayı hakikati değiştirmez.

12. Soy ve aile bağı tek başına kurtuluş sağlamaz.

13. Anne-baba çocuklarının ahiretini de düşünmelidir.

14. Mümin vazifesini yapıp neticeyi Allah’a bırakmalıdır.

15. Gerçek emniyet Allah’a teslimiyettedir.

27. BUGÜNÜN İNSANI İÇİN “NUH’UN GEMİSİ” DERSİ

Bugünün insanının tufanı sudan olmak zorunda değildir.

İnsanı kuşatan;

inkâr, günah, haram, bağımlılıklar, aşırı tüketim, şehvet, kibir, gösteriş, dünyevîleşme ve manevî boşluk

birer manevî tufana dönüşebilir.

Böyle bir zamanda mümin için kurtuluşun temel unsurları:

sağlam iman, Kur’ân, sünnet, namaz, dua, istiğfar, helâl hayat, güzel ahlâk, salih çevre ve Allah’a tevekküldür.

Fakat yine belirtelim: “Nuh’un gemisi = şu kitap veya şu topluluk” şeklinde mutlak ve dışlayıcı bir özdeşlik kurmak yerine, bunu bir ibret ve temsil olarak anlamak daha sağlıklıdır.

28. RİSALE-İ NUR AÇISINDAN EN DERİN DERS: ACZ, FAKR, ŞEFKAT VE TEFEKKÜR

Hz. Nuh kıssası Risale-i Nur’un önemli manevî esasları olan acz, fakr, şefkat ve tefekkür penceresinden de okunabilir.

Acz

İnsan tufanı durduramaz.

Fakr

İnsan kurtuluşa, rahmete ve Allah’ın yardımına muhtaçtır.

Şefkat

Hz. Nuh son ana kadar oğlunu kurtarmak istemiştir:

“Yavrucuğum! Bizimle beraber bin...”

Tefekkür

Hz. Nuh insanları göklere, Ay’a, Güneş’e, yeryüzüne ve insanın yaratılışına bakmaya çağırmıştır.

Böylece insan:

Aczini anlayıp Allah’ın kudretini, fakrını anlayıp Allah’ın rahmetini, kâinatı okuyup Allah’ın marifetini bulur.

29. EN SARSICI DERS: GEMİNİN YANINDA OLMAK YETMEZ, GEMİYE BİNMEK GEREKİR

Hz. Nuh’un oğluyla ilgili sahne bize çok güçlü bir hakikat düşündürür.

Hakikati bilmek başka,

ona teslim olmak başkadır.

Peygamberi tanımak başka,

peygamberin çağrısına uymak başkadır.

Gemiyi görmek başka,

gemiye binmek başkadır.

Bugünkü insan da dini yalnız kültürel bir kimlik olarak taşımakla yetinmemelidir.

İman;

hayata, ahlâka, ibadete, kazanca, aile hayatına ve insan ilişkilerine

yansımalıdır.

30. SONUÇ: HZ. NUH BİZE NE SÖYLÜYOR?

Hz. Nuh aleyhisselâmın kıssasını tek cümlede özetlemek gerekirse:

“Allah’a güven, vazifeni yap, sabret, sebeplere başvur fakat sebepleri ilahlaştırma; insanların alkışına veya alayına göre değil Allah’ın rızasına göre yaşa.”

Hz. Nuh’un hayatı bize gösteriyor ki:

950 yıl çalışıp az netice görmek başarısızlık değildir.

Allah için yapılan hiçbir gayret boşa gitmez.

İnsanların seni dinlememesi hakikati değiştirmez.

İnsanların seninle alay etmesi seni Allah katında değersiz yapmaz.

Ailenin salih olması seni otomatik kurtarmaz.

Malın ve makamın sana mutlak emniyet sağlayamaz.

Dağ kurtaramaz.

Gemi kendi başına kurtaramaz.

Kurtaran Allah’tır.

Fakat Allah kuluna gemiyi yapmasını emreder.

İşte İslam’ın tevekkül anlayışı burada birleşir:

Çalış.

Tedbir al.

Dua et.

Sabret.

İstiğfar et.

Allah’a dayan.

Neticeyi Allah’a bırak.

Hz. Nuh gemiyi yaparken insanlar gülüyordu.

Fakat sonunda kimin haklı olduğu tufan geldiğinde ortaya çıktı.

Bu nedenle mümin, dünyanın geçici alkışından çok Allah’ın ebedî rızasını aramalıdır.

KISA BİR MANEVÎ DUA

Allah’ım!

Bize Hz. Nuh aleyhisselâmın sabrından nasip eyle.

Hak karşısında kibirlenmekten bizi muhafaza eyle.

İmanımızı dünyanın geçici menfaatlerine feda etmekten koru.

Sebeplere başvurmayı fakat yalnız Sana tevekkül etmeyi öğret.

Bizi günahların ve fitnelerin manevî tufanlarından muhafaza eyle.

Evlatlarımızı, ailelerimizi ve sevdiklerimizi iman üzere yaşat.

Bize hakkı hak bilip ona uymayı, batılı batıl bilip ondan sakınmayı nasip eyle.

Hz. Nuh’un duasında olduğu gibi:

Rabbimiz! Bizi, anne-babalarımızı, mümin erkekleri ve mümin kadınları mağfiret eyle.

Kalplerimizi Kur’ân’ın nuruyla nurlandır.

Son nefesimize kadar iman, istikamet, ihlâs ve sabır üzere yaşamayı nasip eyle.

Âmin.

ÖZET DÜSTUR

Hz. Nuh’un gemisi bize şu dersi verir: Sebebi hazırla fakat sebebe değil Allah’a güven. Hakikati anlat fakat hidayeti Allah’tan bil. Netice gecikirse ümitsiz olma. İnsanlar alay etse de istikametten ayrılma. Çünkü kulun vazifesi sadakat, netice ise Allah’ın takdiridir.